رفتم و نمايش كرگدن را در سالن اصلي تئاتر شهر ديدم. نمايش كرگدن معروفترين نمايشنامهي اوژن يونسكو است. اگر اشتباه نكنم؛ يونسكو با همين نمايشنامه معروف شد. و حالا فرهاد آييش اين نمايشنامه را اجرا ميكند و كاش اجرا نميكرد. نه كارگرداني درستي در كار بود و نه بازيگري درستوحسابي. حتا بازي مهدي هاشمي هم چندان به دل آدم نمينشيند. شهاب حسيني و ديگران كه جاي خود دارد.
نبايد تعجب كرد. اجراي كارهاي ارزشمند براي كارگرداني مثل فرهاد آييش، به مثابهي پوشيدن لباسيست دستكم دو برابر اندازهي تن و قامت. به همان مضحكي و به همان مسخرگي.
آن چه مرا به ديدن اين نمايش واداشت، نام پرآوازهي يونسكو بود و نه كارگردان كممايهاي مثل فرهاد آييش. پيش از اين، نمايش شام آخر را از او ديده بودم و قدوقوارههاي اين كارگردان را ميدانستم.
اگر ميخواهيد اين نمايش را ببينيد؛ ببينيد. اما حتمن خود نمايشنامهي يونسكو را بخوانيد تا بدانيد كه نزديكي نگاه آييش و يونسكو – آنگونه كه كارگردان در انتهاي بروشور نمايش ادعا كرده - تا چه اندازه گزاف و خندهدارست.+ نوشته شده در سه شنبه بیست و ششم آذر 1387ساعت 9:0 بعد از ظهر توسط سیذارتا
|
