چیزی به پایان انتخابات آمریکا نمانده، انتخاباتی که اگر چه تنها در آمریکا برگزار میشود؛ اما تاثیرش همهی جهان را در برمیگیرد. همهی نظرسنجیها هم حکایت از برد باراک اوباما بر رقیبش دارد.
ما ایرانیها - چه آنها که در آمریکا هستند و میتوانند رای دهند و چه آنها که مثل خود من نمیتوانند - پرشور، درگیر گفتوگو دربارهی این انتخابات بودیم و بارها و بارها میدیدم که حتا مردم کوچه و بازار هم از این انتخابات میگفتند و تحلیل میکردند که با آمدن هر یک از نامزدها چه بر سر ما خواهد آمد. تا آن جا که میدانم این را باید از پیامدهای رسانهای چون ماهواره دانست که در این چند سال، راهی به خانههای ما یافته.
تا این جا، من خودم هنوز نمیدانم پیروزی کدام نامزد برای ما بهترست؟ به عبارتی، بر سر دوراهی اوباما – مککین ماندهام.
آرزوی من البته این بود که هیلاری کلینتون، نامزد نهایی دموکراتها شود و در پایان رییسجمهور آمریکا. چه خوب بود که مردمان ینگهی دنیا هم سرانجام بانویی را راهی کاخ سفید میکردند. آنگاه این بانوی رییسجمهور، باراک اوباما را به عنوان معاون خود برمیگزید.
خوب میدانم که چرخ جهان بر پاشنهی آرزوی من نمیچرخد؛ با این همه، باز هم آرزویم اینست که دستاورد این انتخابات برای ما ایرانیها، جنگ نباشد.
